De verhuizing van Anniek

Op 7 februari 2013 hebben Patricia, de moeder van Joyce en ik, de moeder van Anniek onze handtekening gezet onder het huurcontract van onze dochters. Best spannend natuurlijk, je 'zet' niet iedere dag je dochter uit huis zonder dat ze daarmee instemt!
De weken daarna hebben wij als gezin niet veel tijd gehad om stil te staan bij die beslissing; er moest zó gigantisch veel geregeld worden, dat tegen de tijd dát we erover na konden denken, we te moe waren....
 
Maar dan kómt toch die dag: 2 april 2013.
Lucie, één van de begeleidsters die al heel lang bij ons is, kwam om 7 uur helpen met de verzorging van Anniek.
Ze was nét uit bed en toen werd dat bed al uit elkaar gehaald, dat was één...
Ze zat goed en wel in haar stoel, toen de plafondlift werd gedemonteerd, dat was twee...
En ze had haar eten nog niet op, of haar bedbox werd vakkundig ontmanteld, dat was drie...
 
En dan komt dat moment dat je je dochter met rolstoel en al naar buiten rijdt en dat je beseft: dit is écht!!
Dan ben je ontzettend blij dat er iemand bij je is die met je meevoelt en meehuilt, want het is echt heftig... Je weet dat je alles voor haar hebt gedaan wat maar mogelijk was, maar je kindje, je baby'tje gaat wel uit huis om (in principe) niet meer terug te komen....
 
 
 
We hadden van tevoren afgesproken dat Anniek tijdens de verhuizing van de voorzieningen bij Joyce thuis zou komen. Daar kwam ook Lucie naar toe om hen bezig te houden want daar was het nog rustig voor de dames. Patricia en ik zouden dan de laatste boodschappen doen.
Papa Bram was ondertussen al naar het huisje om daar de verhuizing in goede banen te leiden.
 

Bij Joyce thuis gekomen was het ook nog even slikken samen, maar de mama's zijn vol goede moed om de wekelijkse boodschappen gegaan. Lekker eten, drinken, de negerzoenen en chocomousjes niet vergeten én, ook heel belangrijk, de schoonmaakspullen voor de begeleiders, hihi.
 
Toen we in het huisje terug kwamen met de boodschappen, hing de plafondlift al, stonden de bedden al in elkaar en werd de laatste hand aan de bedbox gelegd. Met andere woorden: het huisje was klaar om haar nieuwe bewoners te verwelkomen.
En zo voelde het ook écht! Ik wist dat het goed was; Anniek mocht hier komen om te wonen...
 
Anjo